Soms komt er een opdracht binnen die alles even stilzet. Een afscheidswade maken is zo'n opdracht. Het is geen gewoon product, geen decoratief object, geen gebruiksvoorwerp. Het is een laatste omhulling, een gebaar van liefde, een tastbare vorm van afscheid. Van het eindresultaat mocht ik de foto's gebruiken om het resultaat te kunnen laten zien. Hierbij het persoonlijke verhaal van mijn klant: 

Een lijkwade of afscheidswade – dat leek mij altijd al mooi. Ik heb al enige tijd geleden een graf gekocht op een natuurbegraafplaats, waar ik zal rusten na mijn overlijden en wat is dan mooier dan gewikkeld te worden in een lijkwade. Ik heb vaak op websites gekeken naar voorbeelden, maar het werd nooit concreet. Totdat ik Wibbina leerde kennen. Zij maakt zulke mooie dingen van vilt en aan haar vertrouwde ik dit wel toe. Hij is geweldig mooi geworden, helemaal in mijn eigen stijl. Ik hecht niet zoveel waarde aan een steen of iets dergelijks, ook omdat mijn kinderen in het buitenland wonen. Maar het idee, dat ik op deze manier duurzaam mijn afscheid kan laten vieren, dat geeft mij een gerust gevoel. 

 

Toen de klant mij benaderde, voelde ik meteen de zwaarte en de zachtheid van deze vraag. Het was een diepe wens om het afscheid op deze manier te omarmen. Wol leent zich daar prachtig voor: een natuurlijk materiaal, zacht, ademend, afkomstig van schapen die dit in alle seizoenen met zich meedragen. 

 

Tijdens het maken werkte ik met een andere aandacht. Elke vezel, elke laag was bijzonder. Een afscheidswade is niet alleen een doek, het is een omhelzing van wol waar natuur en ambacht samen komen. Dit werk herinnert me eraan waarom ik dit atelier ben begonnen.

 

Omdat ambacht betekenis kan dragen. Omdat wol meer is dan materiaal en sommige dingen met de hand gemaakt worden met het hart erbij. In het kleed zijn persoonlijke stukjes mee gevilt.